ΣΑΠΙΕΣ ΕΥΧΕΣ

Ένας στρατός από σκέψεις.
Ένας στρατός από φόβους
Ένας στρατός από γνώσεις
Ένας στρατός από μόνους
Ένας μόνος με εμένα
Ένας μόνος με κανένα και στο τέλος το φυλλοβόλο τίποτα.
Μήπως εγώ για τους άλλους;
μήπως εγώ με αντιπάλους;
μήπως αγγίζω σπινθήρες και παλεύω με στίχους
για της γνώσης το ψέμα σε καιρούς με αστερίσκους*;
Ανεβαίνω στο χάδι υπερήλικα άκρου,
και μαντεύω πως κάποιου αληθεύει το χρώμα.
Είν' το χρώμα της φωτιάς που κινεί ένα άκρο
και οι σπινθήρες της γνώσης καταβάλλονται χάμω.
Ας γίνει το αίμα να σκεπάσει της αρρώστιας το πνευμα
και αυτό ας σημάνει το σπουδαιότερο ψέμα.
Κάποια στιγμή θα καταλάβεις πως ο πόνος γεννάει είδωλα,
η αλήθεια σε τραβάει απο το αυτί και το στόμα σωπαίνει άβουλα.
Θα σωπάσεις και συ σαν το μύθο που πέφτει,
και ένα χάδι μικρό θα σου φέρει την θέση.
Μια θέση στον χώρο και έναν χώρο στην νοητή του ήλιου θέση,
να θυμίζει στους άλλους πως το φως οχι μόνο δείχνει δρομους αλλα αν ανηφορίσεις πολυ θα σε κάψει.
Φόβος και ψέμα ή αλήθεια και στέμμα.
Πόνος και θέση ή σκοτάδι και πάλι θα μου αρέσει.
Κορόνα ή γράμματα και το κέρμα εξαφανίζεται στον υπόνομο του τώρα.
Η κατάλληλη στιγμή να κάνω μια γριά σάπια ευχή.