ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Έγινε η υποκρισία νόμος μέσα μας απο την πρώτη ορθοπεταλιά.
Πεθαίνουμε μα γεννιόμαστε χαρούμενοι.
Ανακυκλωνόμαστε με καθαρότητα στο πρώτο βλέμμα μήπως και ξεγελάσουμε το ίδιο μας το βιός.
Μα και τούτο υποκρισία είναι.
Ανακυκλωνόμαστε με καθαρότητα στο βλέμμα,
μα και τούτο υποκρισία είναι.
Ανακυκλωνόμαστε με καθαρότητα στο βλέμμα,
μα και τούτο υποκρισία ειναι.

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ

Δεν είμαι χαζός να ονειρευτώ Τον Έρωτα.

Έχω το 'Εγώ' ασπίδα στο πιο βαθύ μου 'Είναι'.

Αν τ’άφηνα γυμνό προδοσία θα ήταν.

Θα με πρόδιδα στη θέα μιας ξετσίπωτης γλυκιάς καλλονής.

Θα με έγραφα στα παλιά μου τα παππούτσια.

Πώς να το κάνω τώρα που μ'αγάπησα;

Όμως κλαίω για τούτη την αλήθεια,

τόσο πολύ που ξέχασα να πλύνω το κορμί μου.

Τώρα με μισώ μα αναγνωρίζω το αναπόφευκτο.

Εναλλασόμενο ρεύμα οι ανάσες Του.
Ας με τινάξουνε.

Ζωντανό.

ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Δεν είναι η ανάσα μου βουβή στο σύμπλεγμα των πόλεων.
Εκεί είναι που ακούγεται όρθια στα παράθυρα των πολυκατοικιών.
Ίσως αυτός ειναι ο σκοπός που έγιναν όλα,
να ακούσουμε τις ψυχές μας απο κοντά
και ύστερα...να απομακρυνθούμε με ένα μεγάλο κρότο.
Απο την αρχή το ξέραμε, δεν το πιστέψαμε σαστισμένοι απο τα γεμάτα όνειρα ψυγεία μας.
Και όσοι είχαν το αυτί απο νωρίς ακουμπισμένο σε κάποιο στήθος δεν πρόλαβαν ποτέ να φύγουν.
Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά.
Ριζώσαμε στα σπασμένα πεζοδρόμια της πόλης και όταν αρχίσαμε να σκάβουμε τη διαφυγή απλά πονούσαμε.
Πληγωμένοι πια δεν προλάβαμε να φύγουμε, μα φύγαμε στην αλλαγή.
Όχι εμείς, οι επόμενοι.
Συσσωρεύονται χιλιάδες σκέψεις στα σοκάκια που γεννάνε τις μελλοντικές ονομασίες δρόμων.
Όλα είναι ακριβώς όπως ποθούσαμε.
Η πραγματικότητα της Αθήνας, στο μεγαλείο της αλλαγής.
Και εκει συζητήσανε και ερωτευτήκανε παράφορα.
Στου έρωτα τον ανταγωνισμό θα ειναι πολλές οι πληγές.
Μα ο ντελάλης, ποιητής θα έρθει.
Όχι εφημερίδα.
'Γλείψαμε ο ένας του άλλου τις πληγές και αγαπηθήκαμε'.