ΑΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ

"πετάω πάνω από πολλά ίδια όμορφα δάση και κοιτάω μπροστά....βλέπω μόνο ίδια δάση ατέλειωτα να σβήνουνε στο βάθος και όσο συνεχίζω να πετώ ,τόσο αυτά γίνονται ατελείωτα και μακρινά, είμαι ψηλά και ελέγχω τα πάντα με το υπεροπτικό μου βλέμμα, προσγειώνομαι τελικά και δεν είμαι αετός πια…η ορατότητα μου περιορίζεται σε πέντε άρρωστα δέντρα και δεν κλαίω, αδύναμος και προσγειωμένος μπορώ επιτέλους να τα αγγίζω και είμαι ευτυχισμένος γι'αυτό.... προσπαθώ να πετάξω πάλι ψηλά αλλά είμαι γεμάτος συναισθήματα και μένω καθηλωμένος στη γη, δίχως να βλέπω μακριά αλλά έχοντας φτάσει όσο μακριά μου αρκεί, καταλαβαίνω τη μοναξιά ενός αετού και τον λυπάμαι στιγμιαία, δεν έχω καιρό για χάσιμο όμως και επικεντρώνομαι στα πέντε άρρωστα δέντρα που είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στη γη, εξουθενωμένα αλλά στέρεα, διαφορετικά αλλά δίπλα μου, και έτσι τα καταλαβαίνω όλα και χαμογελάω με βλέμμα ήρεμο....το όνειρο να πετάει ο άνθρωπος είναι μόνο ένα φιλόδοξο κακόγουστο αστείο.....μια υποτιθέμενη τολμηρή φάρσα του ίδιου του εαυτού του!"

ΜΠΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ

Μπογιές και χρώματα
Χρώματα και μπογιές
Όταν σκέφτομαι βάφω τοίχους και μετά τους παρατηρώ προσεχτικά
Βλέπω πόσο τα χρώματα δένουν μεταξύ τους και τους ξαναβάφω από την αρχή όταν κάτι δεν μου κάθεται σωστά… κάποια στιγμή τελειώνω και περηφανεύομαι για το αποτέλεσμα….αυτός ο τοίχος θα πιάσει πολλά λέω!
Τα σπάει!
Μετράει!
Όλεεε!
Προσκαλώ στην έκθεση μου κατ’επιλογήν πελάτες και τους δείχνω τα έργα μου
Είμαι τόσο σίγουρος για τους τοίχους μου που την βλέπω λίγο περίεργα!
Παίρνω υφάκι μάστορα αρχι-μπογιατζή και περιμένω στην ταμειακή μηχανή τρίβοντας τα χέρια!
οι υποψήφιοι αγοραστές εξετάζουν έναν-έναν τους τοίχους και γουρλώνουν τα μάτια με αίσθημα αμηχανίας!
Ύστερα γελάνε αυτοί…γελάει και το σύμπαν ολόκληρο!
Τους παρατηρώ και δεν καταλαβαίνω τίποτα!
-Ρε φίλε πλάκα μας κάνεις?
Μήπως εχεις αχρωματοψία και δεν το ξέρεις?
- Μα έχω και το ξέρω!
Λοιπόν ποιόν τοίχο θα πάρετε?
Για σας είναι ή να σας τον τυλίξω για δωρακι?
-Βάψ’τον μπλέ και πέτα τον στη θάλασσα, πλάκα μας κάνεις έτσι?
-μα σας παρακαλώ έχω βάλει όλη την φαντασία μου και εσείς μου λέτε να τον πετάξω κύριε?
-ο τοίχος σου ρε φίλε δεν κάνει ούτε για να τον σκεπάσεις με ταπετσαρία…
-μα δεν βλέπετε τι ωραία ταιριάζουν τα χρώματα?
-όχι!
-τοτε κύριε εσείς έχετε το πρόβλημα όχι εγώ!
-μα και οι υπόλοιποι που γελάνε μαζί σου, και αυτοι πρόβλημα εχουνε?
-σίγουρα έχουνε πρόβλημα γιατι βλέπουνε παντού άσχημους τοίχους ενώ εγώ βλέπω ένα χώρο γεμάτο όμορφους πρωτότυπους τοίχους και με κάνουν να νοιώθω τόσο άνετα εδώ μέσα που πραγματικά απορώ για αυτήν την ειρωνεία….κύριε!
Ίσως η επιθετικότητα σας υποδηλώνει μια άσχημη μέρα η’ μαλλον μια ανασφάλεια για τα λεφτά σας
Αλλά να σας θυμισω ότι άν θέλετε αγοράζετε από τους τοίχους μου αλλιώς παίρνετε τον πούλο από το χώρο μου και ψάχνετε κάπου άλλου γιατί δεν ανέχομαι να φορτωθώ από τη δική σας ένταση!
-καλά καλά εσύ είσαι τρελός για δέσιμο!
-τρελός επειδή θα σε πετάξω έξω αμέσως τώρα με τις κλωτσιές η’ τρελός επειδή δεν πουλάω όμορφους τοίχους?
-……..Ειστε τρελος και για τα δυο ‘κυριε’!
-τρελός μπορεί να είμαι τελικά και να βλέπω τα πράγματα λίγο διαφορετικά αλλά χαίρομαι πολύ που μου μιλήσατε στον πληθυντικό αυτή τη φορά….είδατε τι άπλο ήτανε?
Μπορεί να είμαι τρελός αλλά δεν είμαι και χαζός και να σας θυμίσω ότι από τρελό και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια κύριε παπάρα! Και τώρα έξω!!!!

ΞΥΠΝΩ

Ξυπνώ και όλα είναι καλά.
Κάθομαι να βγάλω αυτό το όμορφο του ‘είμαι’ σε ένα κομμάτι χαρτί και ξάφνου το χέρι μένει ακίνητο.
Όλο αυτό μου φαίνεται τόσο ανούσιο.
Είμαι τόσο γεμάτος σήμερα που κλείνω αυτή την έξοδο μου στο χαρτί προσεκτικά.
Δεν έχω τι να πω,
γιατί έχω πολλά να κάνω.
Με περιμένουν όλα και όλα είναι όμορφα και απλά.
Τελικά η έξοδος στο χαρτί είναι ένα ξεφούσκωμα.
Ξεφουσκώνω και ξαναφουσκώνω γρήγορα
Όταν φουσκώνω δεν γράφω και όταν δεν γράφω κρατώ την ανάσα μου να κρατήσει για πάντα.
Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή κρατώντας την ανάσα μου ζαλίζομαι και μεθώ στην απόλυτη αίσθηση του ‘είμαι’ και της επαφής μου με άλλα ‘είναι’ και ξεχνώ έναν δεύτερο προορισμο,
έναν δεύτερο και ψόφιο στα μάτια μου προορισμό που ντρέπομαι να ξεστομίσω γιατί με κάνει να νοιώθω γρανάζι ενός συστήματος.
Ξέρω πια γιατί ξεσπώ αλλά το πάθος μου για την ισορροπία σε σκοινί πάνω από σάπιους βάλτους δεν σταματά ποτέ.
Και τότε καταλαβαίνω κάτι απλό αυτή τη γεμάτη μέρα.
Ζώ και πεθαίνω τόσες φορές που οι αθάνατοι αιωνόβιοι στα μάτια μου μοιάζουν μικρόσωμα κατοικίδια ενός γιγάντιου σπιτιού που ψάχνουν επίμονα το πιατάκι τους
Δεν είμαι κακός όχι!
Είμαι εγώ!