ΞΥΠΝΩ

Ξυπνώ και όλα είναι καλά.
Κάθομαι να βγάλω αυτό το όμορφο του ‘είμαι’ σε ένα κομμάτι χαρτί και ξάφνου το χέρι μένει ακίνητο.
Όλο αυτό μου φαίνεται τόσο ανούσιο.
Είμαι τόσο γεμάτος σήμερα που κλείνω αυτή την έξοδο μου στο χαρτί προσεκτικά.
Δεν έχω τι να πω,
γιατί έχω πολλά να κάνω.
Με περιμένουν όλα και όλα είναι όμορφα και απλά.
Τελικά η έξοδος στο χαρτί είναι ένα ξεφούσκωμα.
Ξεφουσκώνω και ξαναφουσκώνω γρήγορα
Όταν φουσκώνω δεν γράφω και όταν δεν γράφω κρατώ την ανάσα μου να κρατήσει για πάντα.
Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή κρατώντας την ανάσα μου ζαλίζομαι και μεθώ στην απόλυτη αίσθηση του ‘είμαι’ και της επαφής μου με άλλα ‘είναι’ και ξεχνώ έναν δεύτερο προορισμο,
έναν δεύτερο και ψόφιο στα μάτια μου προορισμό που ντρέπομαι να ξεστομίσω γιατί με κάνει να νοιώθω γρανάζι ενός συστήματος.
Ξέρω πια γιατί ξεσπώ αλλά το πάθος μου για την ισορροπία σε σκοινί πάνω από σάπιους βάλτους δεν σταματά ποτέ.
Και τότε καταλαβαίνω κάτι απλό αυτή τη γεμάτη μέρα.
Ζώ και πεθαίνω τόσες φορές που οι αθάνατοι αιωνόβιοι στα μάτια μου μοιάζουν μικρόσωμα κατοικίδια ενός γιγάντιου σπιτιού που ψάχνουν επίμονα το πιατάκι τους
Δεν είμαι κακός όχι!
Είμαι εγώ!