Με παίρνει ο άνεμος και αντιστέκομαι.
Δεν παρασύρομαι για να νοιώσω δυνατός.
Δυνατότερος από αυτόν και ίσως είμαι.
Για όσο θα είμαι εδώ θα τον νικώ σε κάθε μάχη.
Πάντα όρθιος και πάντα ικανότερος.
Χωρίς αυτές τις μανιασμένες ρυπές αυτό το βράδυ δεν θα είχε την αξία που ψάχνω κάθε φορά
Μια μάχη ακόμα και το μόνο που σκέφτομαι είναι το χαμόγελο αυτής της αντίστασης που με χρίζει νικητή.
Όσο είμαι εδώ θα κερδίζω και όταν δεν θα είμαι εδώ σε αυτή τη γαλαζοπράσινη σφαίρα, θα καίγομαι μέχρι τα βάθη της αναπνοής μου για να μετατραπώ σε στάχτη ελαφριά τόσο που θα ταξιδεύω παντού και για πάντα.
Ο άνεμος θα είναι ακόμη εδώ και εγώ θα είμαι απλά η αξία του.
Θα είμαι το σύννεφο που σκόρπισε μέσα του για να έχει λόγο ύπαρξης.
Η φθορά μου είναι πια σίγουρη και οι ρυπές του είναι μόνο φθορά για μένα.
Όσο αντιστέκομαι φθείρομαι.
Είναι αιώνιος και είμαι περαστικός.
Ένας ασήμαντος επισκέπτης.
Θέλω να μπω μέσα του πριν γίνω στάχτη.
Να με πάρει και να με ταξιδέψει όπως ένα χάρτινο καραβάκι στο μανιασμένο πέλαγος.
Να βραχώ.
Να λιώσω και να γίνω ένα με αυτό όσο είμαι ακόμη ζωντανός.
Να καώ από την αλήθεια και όχι απλά να την αντικρύσω.
Κάτι με κρατεί και γυρνώ πίσω να καταλάβω.
Βλέπω παντού ματαιοδοξία να βγάζει νύχια.
Με συγκρατεί με πόθο έντονο.
Με θέλει εκεί στο βάλτο της γιατί έτσι με έχει μάθει από τον καιρό που ήμουν άμορφη μάζα σμιλεμένη από ανήμπορους τεχνίτες, ένα βράδυ που βασίλευε η μοναξιά τους.
Είναι αργά και νωρίς ταυτόχρονα.
Είμαι κουρασμένος και ξεκούραστος.
Αγνός αλλά πληγωμένος.
Προσέχω το τραύμα μου και συνεχίζω να μάχομαι για την ελευθερία μου.
Θέλω να παρασυρθώ και όμως φοβάμαι.
Τι φοβάμαι?
Μα τι άλλο, την ελευθερία!
Όσο είμαι πληγωμένος οι απέραντοι δρόμοι με τρομάζουν.
προτιμώ τα μικρά σοκάκια που σε αφήνουν να ξαποστάσεις ανά πάσα στιγμή σε κάποιο τοίχο
σε κάποιο πεζούλι
αν θέλω να ζήσω ελεύθερος πρέπει να γλύψω τις πληγές μου με πολύ αγάπη
τα σοκάκια δεν είναι για εμένα,
είναι το μόνο που γνωρίζω τέτοιες στιγμές.
Ζώ για να ταξιδεύω και ο αέρας εδώ μέσα έχει κοπάσει.
Έχω να περιποιηθώ πληγές και να αγαπήσω ουλές.
Σε λίγο θα γίνουν στάχτη όπως εγώ και δεν έχω καιρό για θλίψη.
Δεν παρασύρομαι για να νοιώσω δυνατός.
Δυνατότερος από αυτόν και ίσως είμαι.
Για όσο θα είμαι εδώ θα τον νικώ σε κάθε μάχη.
Πάντα όρθιος και πάντα ικανότερος.
Χωρίς αυτές τις μανιασμένες ρυπές αυτό το βράδυ δεν θα είχε την αξία που ψάχνω κάθε φορά
Μια μάχη ακόμα και το μόνο που σκέφτομαι είναι το χαμόγελο αυτής της αντίστασης που με χρίζει νικητή.
Όσο είμαι εδώ θα κερδίζω και όταν δεν θα είμαι εδώ σε αυτή τη γαλαζοπράσινη σφαίρα, θα καίγομαι μέχρι τα βάθη της αναπνοής μου για να μετατραπώ σε στάχτη ελαφριά τόσο που θα ταξιδεύω παντού και για πάντα.
Ο άνεμος θα είναι ακόμη εδώ και εγώ θα είμαι απλά η αξία του.
Θα είμαι το σύννεφο που σκόρπισε μέσα του για να έχει λόγο ύπαρξης.
Η φθορά μου είναι πια σίγουρη και οι ρυπές του είναι μόνο φθορά για μένα.
Όσο αντιστέκομαι φθείρομαι.
Είναι αιώνιος και είμαι περαστικός.
Ένας ασήμαντος επισκέπτης.
Θέλω να μπω μέσα του πριν γίνω στάχτη.
Να με πάρει και να με ταξιδέψει όπως ένα χάρτινο καραβάκι στο μανιασμένο πέλαγος.
Να βραχώ.
Να λιώσω και να γίνω ένα με αυτό όσο είμαι ακόμη ζωντανός.
Να καώ από την αλήθεια και όχι απλά να την αντικρύσω.
Κάτι με κρατεί και γυρνώ πίσω να καταλάβω.
Βλέπω παντού ματαιοδοξία να βγάζει νύχια.
Με συγκρατεί με πόθο έντονο.
Με θέλει εκεί στο βάλτο της γιατί έτσι με έχει μάθει από τον καιρό που ήμουν άμορφη μάζα σμιλεμένη από ανήμπορους τεχνίτες, ένα βράδυ που βασίλευε η μοναξιά τους.
Είναι αργά και νωρίς ταυτόχρονα.
Είμαι κουρασμένος και ξεκούραστος.
Αγνός αλλά πληγωμένος.
Προσέχω το τραύμα μου και συνεχίζω να μάχομαι για την ελευθερία μου.
Θέλω να παρασυρθώ και όμως φοβάμαι.
Τι φοβάμαι?
Μα τι άλλο, την ελευθερία!
Όσο είμαι πληγωμένος οι απέραντοι δρόμοι με τρομάζουν.
προτιμώ τα μικρά σοκάκια που σε αφήνουν να ξαποστάσεις ανά πάσα στιγμή σε κάποιο τοίχο
σε κάποιο πεζούλι
αν θέλω να ζήσω ελεύθερος πρέπει να γλύψω τις πληγές μου με πολύ αγάπη
τα σοκάκια δεν είναι για εμένα,
είναι το μόνο που γνωρίζω τέτοιες στιγμές.
Ζώ για να ταξιδεύω και ο αέρας εδώ μέσα έχει κοπάσει.
Έχω να περιποιηθώ πληγές και να αγαπήσω ουλές.
Σε λίγο θα γίνουν στάχτη όπως εγώ και δεν έχω καιρό για θλίψη.
1 σχόλιο:
άνεμος,
ταξίδι,
ταξιδεύω,
μάχη,
δύναμη,
κερδίζω,
νικητής,
τραύμα,
φόβος,
φθορά,
πέλαγος,
χρόνος,
θλίψη,
αγάπη,
ελευθερία ..
Έτσι παλεύεις τη 'ΣΚΟΠΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ' ..φαντάρε
με λόγια δυνατά που μόνο
'ΣΚΟΡΠΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ' ΔΕΝ είναι ..
Δημοσίευση σχολίου