ΑΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ

"πετάω πάνω από πολλά ίδια όμορφα δάση και κοιτάω μπροστά....βλέπω μόνο ίδια δάση ατέλειωτα να σβήνουνε στο βάθος και όσο συνεχίζω να πετώ ,τόσο αυτά γίνονται ατελείωτα και μακρινά, είμαι ψηλά και ελέγχω τα πάντα με το υπεροπτικό μου βλέμμα, προσγειώνομαι τελικά και δεν είμαι αετός πια…η ορατότητα μου περιορίζεται σε πέντε άρρωστα δέντρα και δεν κλαίω, αδύναμος και προσγειωμένος μπορώ επιτέλους να τα αγγίζω και είμαι ευτυχισμένος γι'αυτό.... προσπαθώ να πετάξω πάλι ψηλά αλλά είμαι γεμάτος συναισθήματα και μένω καθηλωμένος στη γη, δίχως να βλέπω μακριά αλλά έχοντας φτάσει όσο μακριά μου αρκεί, καταλαβαίνω τη μοναξιά ενός αετού και τον λυπάμαι στιγμιαία, δεν έχω καιρό για χάσιμο όμως και επικεντρώνομαι στα πέντε άρρωστα δέντρα που είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στη γη, εξουθενωμένα αλλά στέρεα, διαφορετικά αλλά δίπλα μου, και έτσι τα καταλαβαίνω όλα και χαμογελάω με βλέμμα ήρεμο....το όνειρο να πετάει ο άνθρωπος είναι μόνο ένα φιλόδοξο κακόγουστο αστείο.....μια υποτιθέμενη τολμηρή φάρσα του ίδιου του εαυτού του!"