Ο κάδος στέκει αμέριμνος, όπως πάντα.
Με ένα σάλτο τολμηρό, τον απαλλάσει απ’την ανία.
Αυτός ανοιχτός με τη γλώσσα κρεμάμενη.
Αυτή στα δόντια του, χορεύει στις μυρωδιές των ψαροκόκκαλων.
Ένα αλισβερίσι τίμιο.
Ψάχνει το θησαυρό, μα φτάνουν τα παιδιά.
Τα δικά μας παιδιά.
Εκεί να κλείνουν τη γλώσσα του με βία.
Αυτή σπαρταριστή στα δόντια με λιγμούς.
Τα παιδιά χαμογελούν.
Ο κάδος μόνος ξανά, εκείνη τσιρίζει πεινασμένη.
Ας είναι.
Τα παιδιά χαμογελούν στο δρόμο για το Σπίτι..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου